Εκπαιδεύοντας τη… Φρίντα: Μια ιστορία για τη δύναμη της αλλαγής!

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, η οποία καθιερώθηκε με πρωτοβουλία των ολλανδικών φιλοζωικών οργανώσεων το 2010 για την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινότητας, σχετικά με την τύχη των εκατομμυρίων αδέσποτων ζώων, που διαβιούν υπό άθλιες συνθήκες στον πλανήτη μας.

Φέτος, θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την επέτειο στη Φρίντα μου. Έναν σκύλο, που δεν ήταν αδέσποτος, αλλά κινδύνευε να γίνει μετά την απώλεια του κηδεμόνα του. Έναν σκύλο με πολλές ιδιαιτερότητες. Έναν σκύλο, που έχασε τον κόσμο όλο σε ηλικία 7 ετών και έπρεπε να αρχίσει από την αρχή σε ένα άλλο περιβάλλον, πολύ διαφορετικό από αυτό, στο οποίο ζούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Θέλω να διηγηθώ την ιστορία της για να τονίσω ότι όλα τα ζώα έχουν ανάγκη από ένα καλύτερο περιβάλλον και έχουν τη δύναμη να αλλάξουν ζωή, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία.

Η Φρίντα μου, που είχε πολύ δύσκολο χαρακτήρα και η οποία υιοθετήθηκε από εμάς επτά ετών, μου έδειξε ότι ένα ζωάκι μπορεί να προσαρμοστεί σε ένα νέο (καλύτερο) περιβάλλον και να αλλάξει συμπεριφορά (όσο παγιωμένη κι αν είναι), καθώς και ότι μπορεί να αγαπήσει ένα νέο κηδεμόνα (σε οποιαδήποτε ηλικιακό στάδιο της ζωή του)!

Μια μέρα, χαζεύοντας φιλοζωικές αγγελίες στο Facebook, έπεσα σε μια έκκληση για υιοθεσία ή έστω φιλοξενία μιας μεγαλόσωμης πινσερίνας, η οποία είχε κηδεμόνα, αλλά όταν πέθανε, οι συγγενείς την έβγαζαν στο δρόμο. Η κοπέλα, που τη βρήκε και έμαθε την ιστορία της, – ευαισθητοποιημένη και χρόνια φιλόζωη εθελόντρια -, δεν την άφησε στη μοίρα της και τους έκανε την πρόταση να τη φιλοξενήσει – αν και μπορούσε με δυσκολία να το κάνει -, προκειμένου να της βρει σπίτι.

Επειδή, η Φρίντα έμοιαζε πάρα πολύ με ένα σκυλάκι, που είχαμε χάσει από ασθένεια ένα χρόνο πριν, το βλέμμα μου κόλλησε στην αγγελία, την οποία διάβασα και ξαναδιάβασα πολλές φορές. Δεν ξέρω τί, αλλά κάτι με ώθησε να καλέσω στο τηλέφωνο της αγγελίας για να μιλήσω από κοντά με την κοπέλα. Της εξήγησα ότι δεν είμασταν σε διαδικασία να υιοθετήσουμε άλλο σκύλο (γιατί είχαμε ήδη άλλους τρεις), αλλά ότι προτίθεμαι να τη βοηθήσω σε ο,τιδήποτε χρειαστεί.

Τελικά, μετά από λίγες ημέρες – και ενώ η κοπέλα μου εξηγούσε κατά τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες ότι δεν ταιριάζει με τους υπόλοιπους σκύλους της αγέλης της και ότι την έχει κυρίως απομονωμένη σε ένα δωμάτιο και αυτό την στενοχωρεί αφάνταστα, καθώς και ότι κάποιες φορές γίνεται επιθετική – αποφασίσαμε να τη δούμε από κοντά.

Βρεθήκαμε στο πάρκο, έξω από το Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας: η Φρίντα έμοιαζε να βρίσκεται σε σύγχυση, κοιτούσε δεξιά – αριστερά, χωρίς να εστιάζει σε εμάς που την καλούσαμε να τη χαϊδέψουμε. Σε εκείνη την συνάντηση, δεν υπήρξε τίποτα, που να υποδηλώνει ότι υπάρχει έστω μια μικρή σύνδεση μεταξύ μας. Σε εκείνη όμως την συνάντηση, αποφασίσαμε να την υιοθετήσουμε. Ούτε να τη φιλοξενήσουμε, ούτε να προσπαθήσουμε, ούτε τίποτα. Πήραμε την τελική απόφαση.

Όταν η κοπέλα μας την έφερε σπίτι μια από τις επόμενες ημέρες, βιώσαμε το απόλυτο σοκ, και η Φρίντα και εμείς: βλέποντας όλα τα ζώα του σπιτιού, τρομοκρατήθηκε, δεν κατέβαινε από την αγκαλιά της κοπέλας, έβγαζε δόντια, απειλούσε συνεχώς να δαγκώσει και ήταν σε μια τρομερή υπερένταση. Αυτό είδαμε εμείς.

Πίσω από αυτές τις εικόνες, όμως, κρυβόταν ένα δράμα: η Φρίντα ήταν ένας σκύλος, που είχε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια σε ένα σπίτι χωρίς άλλα ζώα, ενώ δεν έβγαινε ποτέ βόλτες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είχε κοινωνικοποιηθεί καθόλου, είχε χάσει όλες τις όμορφες στιγμές της διάδρασης με άλλα ζώα και ανθρώπους και είχε στερηθεί την επικοινωνία, την κοινωνικότητα και τη χαρά της βόλτας. Σκεφτείτε, λοιπόν, πώς ένιωσε ένα τέτοιο ζωάκι, βλέποντας σε ένα χώρο τρεις σκύλους και πέντε γάτες, ξένους ανθρώπους και δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας…

Από την πρώτη στιγμή, βρήκε καταφύγιο στο παιδικό δωμάτιο, ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι των παιδιών – το οποίο ήταν δύο στρώματα στο πάτωμα -, μια εγγύτητα, που με έκανε να φοβάμαι λίγο, γιατί στην παραμικρή απότομη κίνηση έδειχνε δόντια και έκανε κίνηση επίθεσης. Και αν γινόταν κάτι τέτοιο, δεν θα μπορούσα να το προλάβω γιατί, καθώς δεν μας γνώριζε ακόμα, δεν με άφηνε να την αγγίξω.

Για έναν δικό της λόγο, όμως, στα παιδιά δεν αγρίεψε ποτέ…

Έπρεπε άμεσα να βρούμε έναν κώδικα επικοινωνίας, που θα μας βοηθούσε στην συγκατοίκηση, έπρεπε να προσαρμοστεί στη νέα αγέλη, να σταματήσει να απομονώνεται μόνη της, να μπορώ να την αγγίζω και να την πιάνω χωρίς να δαγκώνει, να τη βγάζω βόλτα χωρίς να αγριεύει και να γαβγίζει υστερικά στους άλλους σκύλους, να ξεπεράσει τις ανασφάλειές της και να μάθει ότι δεν χρειάζεται να αμύνεται και μάλιστα με επιθετικό τρόπο.

“Σήκωσα μανίκια”, λοιπόν, από την πρώτη μέρα και ξεκινήσαμε… Με υπομονή, αγάπη, κατανόηση και τις σωστές μεθόδους, η Φρίντα έγινε άλλος σκύλος: Έμαθε να συμβιώνει με τα υπόλοιπα ζώα της αγέλης μας, να παίζει με τους σκύλους που συναντούσαμε στη βόλτα μας, κατάφερε να ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό τις ανασφάλειές της, να κοιμάται ανέμελα, χωρίς φόβο, να επιζητάει το χάδι στην κοιλίτσα, να κάθεται στο σαλόνι, μαζί με όλους τους υπόλοιπους και να απολαμβάνει την ανθρώπινη επαφή!

Διατήρησε βέβαια κάποιες ιδιαιτερότητες, τις οποίες όμως μάθαμε να τις αποδεχόμαστε και να τις διαχειριζόμαστε, κάτι που βοήθησε πολύ στη συμβίωσή μας.

Η Φρίντα δέθηκε τόσο πολύ μαζί μου – κι εγώ μαζί της φυσικά -, που δεν μπορούσα πια να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη. Και όταν «έφυγε», μετά από τρία χρόνια, χτυπημένη από τον διαβήτη, γκρεμίστηκε ο κόσμος μου… Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Η απώλειά της με χτύπησε τόσο βαθιά. Μου φαινόταν αδύνατο να μην υπάρχει πια στη ζωή μου.

Αυτή είναι η ιστορία της Φρίντας… Η ιστορία ενός σκύλου, που ήταν αγρίμι και έγινε αρνάκι!

Μια ιστορία για τη δύναμη των ζώων να «ξεχνούν» όσα έχουν ζήσει και να αρχίζουν μια νέα ζωή, για την αξία του να καταλάβεις ένας ζώο δυστυχισμένο και να προσπαθήσεις να του μάθεις την ευτυχία, για την αγάπη που είναι ικανό να σου προσφέρει ένα ζώο, το οποίο δεν αγαπήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, καθώς και για το μεγαλείο αυτών των πλασμάτων, που μπαίνουν στη ζωή μας και μας κάνουν πλουσιότερους ψυχικά.

Αντίο Φριντούλι μου…

Ρενάτα Γρυπάρη, δημοσιογράφος – εκπαιδεύτρια σκύλων – συνεργάτης της Plus2feet